maandag 9 december 2013

Koekjes met citroencustard

Gisteren, toen ik nog heel even dacht dat ik onoverwinnelijk was, heb ik naast focaccia ook nog citroenkoekjes gebakken.



Ik geef u hierbij het bijgestelde recept (uit Vegetarian Times) want mijn poging was bijzonder lekker maar ik zou er de volgende keer nog een beetje aan prutsen. Bovendien word ik compleet zot van dat gedoe met cups en wie rekent er nu in godsnaam met soeplepels voor het afmeten van boter? Voor uw gemak - zo ben ik - heb ik al omgerekend.

Voor de koekjesbodem:

  • 50 gram gesmolten boter
  • 50 gram suiker (ik heb rietsuiker gebruikt en las daarnet in het EVA-magazine dat dat niet echt een goed idee is wegens daar wordt - serieus - beendermeel (!) voor gebruikt wordt. En toch ga ik dat pak eerst opgebruiken)
  • 1 eetlepel zeste van citroen
  • een snufje zout
  • 120 gram bloem

Gewoon allemaal losroeren en dan plat duwen in een met bakpapier bekleedde ovenschotel. Ik denk dat de mijne wat klein was, want ik had uiteindelijk een goede halve centimeter dikte en misschien was dat wat veel, ofwel heb ik het niet lang genoeg in de oven gezet om het helemaal krokant te krijgen. Het recept zegt 25 minuten op 175 graden. Volgende keer plet ik het dunner en zet ik het vijf minuten langer in de oven.

Voor de citroencrème:

  • 150 gram suiker
  • 120 ml citroensap (drie citroenen volstonden in mijn geval net)
  • 3 eetlepels honing
  • 1 theelepel vanille-extract
  • snufje zout
  • 4 eieren
  • 3 eetlepels bloem

Ook gewoon allemaal losroeren en dan bovenop de nog warme onderlaag gieten. Dat vraagt dus enig precisiewerk bij het bekleden van je ovenschaal, maar wonder boven wonder is het al bij al vrij eenvoudig. Nog eens een dik kwartier in de oven, maar nu op 150 graden. Het moet nog een heel klein beetje wiebelen.

En dan het moeilijkste van het hele spel: geduld!! Best zo goed als helemaal laten afkoelen voor je het uit de schaal haalt. Tot mijn grote verrassing bleek dat dus perfect te snijden en leverde het een perfecte combinatie op van een soort shortbread-achtige ondergrond en een wel zeer zoetzure bovenlaag. Ik vind dat wel lekker, zoiets.

Bedenkingen:

  • die onderlaag eens proberen met het recept van tartine russes of met speculaas en boter
  • er een taart van maken met zeer dun uitgerold kruimeldeeg
  • afwerken met kokospoeder of vers rood fruit in de zomer.

En ook nog een last-minute dienstmededeling: hoe hard het ook kriebelt, ik moet even uitstuipen. Denk ik. Platte batterij, helaas.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten