zondag 8 december 2013

Great British Bake Off - Focaccia

Nu ze op Vitaya alle jaargangen van TGBO aan het heruitzenden zijn heeft u geen enkel excuus meer om niet te kijken. Zelfs ondertiteld blijft het het enige kookwedstrijddink waar ik echt van zit te smullen. Ik hou van die mensen, van hen allemaal. Omdat ze daar met hun hart staan te bakken, en niet met hun bankrekening. En dat dat de enige juiste manier van bakken is.

In elke aflevering wordt aan deelnemers gevraagd om een technische proef af te leggen. Daarbij krijgen ze een recept dat hen niet op voorhand werd doorgegeven - en waar ze dus niet op konden oefenen - voorgeschoteld. De uitleg die ze krijgen is vrij fragmentair: bak- en rijstijden staan amper of niet aangegeven, net als oventemperaturen en dingen die je zeker moet of niet mag doen (zoals al dan niet lucht uit het deeg kloppen en zo). Ze moeten dus terugvallen op hun bakkersinstincten. Dat zijn de momenten in de wedstrijd waarop ik altijd met open mond zit te gapen en me bedenk dat ik er eigenlijk niets vanaf weet.

Gelukkig zetten ze bij de BBC de recepten in al hun volledigheid op het net. Voor de focaccia heb ik dan ook het recept van Paul Hollywood gevolgd.

Ingrediënten:

500g bloem
10 gram zout
2 zakjes droge gist (in mijn geval 2 zakjes van elk 9 gram)
2 soeplepels olijfolie
400 gram koud water
extra olijfolie
grof zout
En omdat ik toch nooit helemaal kan doen wat ik moet doen:
3 tenen geraspte look
2 lepels lookboterkruiden
een handvol parmezaanse kaas

Recept:
Bloem, gist, zout en 2 lepels olie samen met 300 ml water in een kom doen en omroeren tot alles goed aan elkaar plakt en dan vijf minuten grondig kneden terwijl je er beetje bij beetje de rest van het water bij doet. Niet verschieten, want het wordt een erg slap en plakkerig boeltje. Gelukkig had ik de aflevering gezien en begon ik er niet meteen extra bloem bij te mikken, want dan was het naar de zak geweest.

Eenmaal het water erbij moet je nog eens vijf minuten kneden. Ik duwde met mijn vuist de plakboel tegen de rand van mijn kom en plooide die dan weer naar het centrum, onder het voortdurend draaien met die kom. Je ziet zo hoe het deeg begint te "pakken" en er zich lange, draderige slierten vormen wat, vermoed ik, de bedoeling is.

Wrijf wat olijfolie over je werkblad en leg het deeg er bovenop. Kneed nu nog eens vijf minuten. Ik heb er op dat moment ook de kruiden en de look bij gedaan. Normaal moet je nu echt een deegbal hebben, al vond ik mijn poging nog steeds wat aan de plakkerige kant. Dat kan ook aan de bloemsoort gelegen hebben. Ik heb enkel gewone patisseriebloem in huis, en voor brood zou je eigenlijk een wat steviger soort moeten gebruiken.

Je doet het deeg terug in een kom om te laten rijzen (afdekken met plasticfolie). en dat gaf een probleem. Op een bewolkte dag als vandaag en met de kamer al op de juiste temperatuur was het niet evident om een plek te vinden die warm genoeg was. Ik heb dan maar de oven even op stand 1 gezet, kom erin, oven weer uit en een half uurtje laten staan. Dat hielp, want na een half uurtje was ik er zo ongeveer.

Je kapt het deeg uit op een vel bakpapier en laat het opnieuw rijzen, dit keer voor een uurtje. Ik had de dwazigheid begaan om de oven op warme lucht te zetten, terwijl rijzen natuurlijk bij voorkeur zonder tocht moet gebeuren, maar passons, het zag er deftig uit.

Na een uurtje het deeg bedrizzelen met olijfolie en grof zout en er met je vingers er de zo typische putjes in maken.




En dan in 20 minuten afbakken op 220 graden. Van zodra uit de oven nog een beetje olijfolie toevoegen en dan direct er de gemalen Parmezaanse kaas over doen zodat die nog wat in het brood kan smelten. Klaar.




Conclusie: ik had bij de slechtste helft gezeten. 't Is megalekker van smaak, maar ik vind de korst wat te broderig en het deeg een minuut van genoeg gebakken. Maar voor de eerste keer: toch content.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten