woensdag 20 november 2013

Prullen met de pastamachine

Een paar weken terug moest ik voor de zoveelste keer zuchten toen de onderste keukenlade openging. Daar staat al sinds ik hier woon mijn pastamachine, en ze is daar nog niet echt veel uitgekomen. Mijn excuus: ik kon nergens de klem vinden waarmee je de machine aan het aanrecht kan vastklemmen. En zonder klem is dat moeilijk werken want eigenlijk zou ik zelfs met klem al drie handen willen hebben om het geflikt te krijgen.

Vervangen bleek niet zo simpel. Ik kreeg de machine ooit cadeau van de mama, die niet meer zo zeker was waar dat spel vandaan kwam (de Makro, denkt ze). In geen enkele van de kookwinkels waar ik ben langs geweest (geloof me, dat zijn er niet weinig) hadden ze hetzelfde merk. En het internet bood wel allerlei hulpstukken, maar geen klem. En de Italiaanse producent had een website waar iemand een boete voor zou moeten krijgen. De mama vond uiteindelijk een oplossing bij de kookwinkel net buiten Harelbeke. Mevrouw zou een klem voor mij bestellen, al kon ze niet garanderen wanneer die zou arriveren. Ach ja, na zeven jaar wachten maakte dat niet echt veel uit.

Dit weekend zat ik in het kader van de nood aan orde in mijn persoonlijke chaos op zolder mijn materiaalkoffers uit te sorteren. De borstels bij de borstels, de tape bij de tape, de schroevendraaiers bij de schroevendraaiers en de klemmen .... yep! De mama mocht bellen naar de winkel om de bestelling te annuleren en ik had geen enkel excuus meer om me niet opnieuw aan het pastaslingeren te wagen.

Het recept haalde ik bij Jamie. Een ei per 100 gram bloem. Hou vooral rekening met de instructie over het inbloemen van de pastavellen na elke rolbeurt. Ja, ik spreek uit ondervinding.




Op dat moment realiseerde ik me dat ik die slierten ergens moest kunnen laten drogen. Meer dan drie seconden vooruit denken is moeilijk op 't moment, maar gelukkig is er niets mis met mijn improvisatietalent.


Voor morgen: verse pasta.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten