zondag 11 augustus 2013

Pannenkoekenboterhammen

Beter gekend als wentelteefjes of gewonnen brood of verloren brood. Maak ik wel vaker, wegens hier blijft altijd een broodberg achter als ik naar de bakker ga en ook dat ik een vieze ben en mijn neus ophaal voor brood dat ouder is dan drie minuten.

In de categorie "mensen die ik nooit zal begrijpen" zeer hoog scorend: jamaar, je kan dat toch in de diepvries steken en dan smaakt dat net zo goed als vers brood. Nope. Van geen kanten. Net achter de korst zit zo'n taaie uitgedroogde rand die absoluut niet te vreten valt.

Oplossingen: de vuilbak (zonde), de broodrooster (mjah, als het echt niet anders kan), broodpudding of pannenkoekenboterhammen, dus.

Ik vermoed dat we ze in mijn familie zo noemen omdat we ze net als pannenkoeken eerst verzuipen in smeltende boter en dan begraven onder een dikke laag suiker (donkerbruine suiker, mannekessuiker) en ik er bij voorkeur een glas ijskoude melk bij drink. Het kan ook zijn dat dat de enige manier was om ze aan mij verkocht te krijgen, die referentie naar pannenkoeken.

In elk geval, ik heb daar al veel over gelezen en veel mee gefoefeld. Met een beetje kaneel, met een beetje sinaasappelzeste, met vanillesuiker, met god weet wat nog allemaal. Feit is dat dat allemaal eigenlijk dikke vette zever is. Men neme een ei of drie en men kloppe los met een geut melk. Men snijde de korstjes van de boterhammen (cruciaal!!). Men smelte de boter in de pan en men bakke.


De laag boter en suiker niet vergeten. Hoppa!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten